Angelique Kunst: Sorry hoor!

Dit wordt zo’n Haagse sorry; ik noem ze Kaag sorry’s. Je spreekt het uit in een split-second en gaat gewoon verder op dezelfde voet, toon, houding of wat dan ook.

Sorry hoor!

Angelique Kunst, zelfverklaard, onderzoeksjournaliste van Tubantia deze column is niet persoonlijk bedoeld, maar schrijf ik om een nogal diepgaander probleem in de hedendaagse journalistiek te duiden:

In je, door je eigen krant, gehypte boekje insinueer jij eigenlijk dat de nieuwe vriendin van een van de meest succesvolste ondernemers in Twente het ‘overneemt’ van Gerard Sanderink. Toch? Waar baseer je die gedachte op en heb je enig idee hoeveel banen je daarmee op het spel hebt gezet binnen de bedrijven om Sanderink heen?

En… is dat een objectieve waarneming, heb je daar heel diep journalistiek voor gegraven? Of neigt het naar onethisch onderzoek?

Sorry hoor!

Kijk, als jij schrijft dat het opmerkelijk is dat veel of alle mails, die uit naam van Gerard Sanderink zijn geschreven en gestuurd, van het IP-adres komen van zijn vriendin, betekent dat dan automatisch dat zij ze bedenkt, schrijft en verstuurd?

Is dat Libelle-logica?

Kan het niet zo zijn dat Sanderink, als ze op haar IP-adres vertoeven, zegt ‘Help me daar even mee, het is wel een goed idee wat je daar zegt van die geld-uitspuwende betaalautomaten’.

En vervolgens, omdat hij nu eenmaal geen mail schrijft of leest, haar werk niet redigeert. Niet slim, maar binnen ons kabinet begrijpen ze die werkwijze wel. Hugo, Sigrid en anderen hebben hun iCloud-mail vast ook wel openstaan als ze de tuin gaan sproeien of op de wielerfiets naar het Catshuis vertrekken. Toch?

Sorry hoor!

Enkele jaren geleden hielp ik een Oekraïense vrouw en haar 12-jarige zoon om Nederlanders te worden. Ze was vijf jaar daarvoor door een Markveldse boer ‘geïmporteerd’ en moest minimaal vier jaar met hem samenwonen. Maar de relatie was enorm verzuurd en er dreigde volgens de gemeente Hof van Twente een levensgevaarlijke situatie te ontstaan op de boerderij; te gevaarlijk voor het zoontje… die inmiddels natuurlijk al helemaal Nederlandertje was. Pienter knaapje.

Ik hielp haar met het invullen van IND formulieren, brieven schrijven en communicatie naar de gemeente; alles vanaf mijn IP-adres. Ze woonden in een huis van mij, ik huurde een woning voor hen en op enig moment woonden ze zelfs drie maanden op mijn privé-adres. Maar volgens de Basisregistratie Personen (BRP) feitelijk nog op een Markveldse boerderij. Dat kan, om moverende redenen, allemaal gebeuren….

Op 19 september 2020 werden beiden Nederlander en het zoontje gaat nu naar het VWO. Maar ben ik daarmee nu dan ook een genaturaliseerde Oekraïner geworden of is zij daarmee de spreekbuis van een kritische ondernemer/journalist? Louter en alleen vanwege het IP-adres?

Sorry hoor!

En jij kunt al die verhalen wel in het belachelijke trekken in je boekje, maar ik herinner mij nog wel de woorden van ene Bill Gates (ken jij die?) toen ik ooit het voorrecht had om ergens begin de ’90’s in Den Haag op een congres naar hem te luisteren. Wij hoorden hem echt zeggen dat hij niet verwachtte dat het www (hij bedoelde daarmee het internet) zo groot zou worden dat hij de Microsoft strategie daar maar op moest aanpassen. Google had hij vast iets raars gevonden; denk ik… . Dat werd pas jaren later (1998) opgericht…..

Geld-uitspuwende betaalautomaten? Ja dat is wel heel erg crazy!

Vorige week stond ik in Eibergen (ik ben een Achterhoeker) voor zo’n gele geld-tomaat of hoe heet zo’n onmogelijk ding in de supermarkt. Ik moest mijn Turkse broodje cash afrekenen (ook dat bestaat nog) en wilde even snel geld uit dat gele geval laten spuwen.

Ik ben niet bepaald een digibeet, maar mij lukte het niet om er geld uit te krijgen. Ligt vast aan mij… Of zijn ze alleen ‘remote’ bedienbaar? Net als de meeste sluizen in ons land en terminals in de Rotterdamse haven…

Dus laten we ons maar geen zorgen maken over geld-uitspuwende betaalautomaten.

Ik leen maar even een van jou, naar ik vermoed, favoriete uitspraken: “Dat neem ik aan…!”

Trouwens “dat neem ik aan, daar ga ik van uit, dat zal wel zo zijn” waren in mijn bedrijfjes altijd ten strengste verboden! Erg gevaarlijk in professionele omgevingen; dat is meer iets voor onderzoeksjournalisten bij ‘onze’ krant: Tubantia.

Je kunt er zelfs een Tegel mee winnen, misschien wel een Trottoir!

Sorry hoor!

Natuurlijk kan iemand, ook de nieuwe vriendin van Gerard Sanderink, rare ideeën hebben en de verkeerde manier of invloed hebben om de eigen gedachten uit te dragen. Zelfs met de beste bedoelingen. Maar ik begrijp best je punt hoor!

Sorry hoor!

Maar hebben Martha, Gerben en jij daar, op een andere manier, ook niet een beetje last van? Te veel geloven in je eigen gedachtes?

Of ligt dat aan mij?