Wolvenjacht!

Woke, wakker, boos… wat maakt het uit. Vandaag de dag vinden veel ‘kenners’ er van alles van. Ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik ook regelmatig mijn wenkbrauwen frons. Dan denk of zeg ik wel eens “Wat zijn er een boel gekken in de wereld…”. Tegelijkertijd besef ik dan dat er mensen zijn ‘in het getroffen gebied’ die dat ook over mij zeggen…

Toch vraag ik mij vrijwel direct af of het ooit anders is geweest. Ik ben bang van niet. Heel, heeeel lang geleden hadden we ook al Watergate en andere …gates. En steeds vaker horen we Mark Rutte of Willem Alexander ‘sorry’ zeggen voor zaken uit een ver verleden. Heel, heeeeeeel ver! Meestentijds gevolgd door een grimas op hun gezicht; zoals ooit op het hoofdkantoor van de Verenigde Naties. Eigenlijk een beetje zoals de huidige generatie dertigers, veertigers en beetje vijftigers….zich dat hebben aangewend; de wereld draait om je eigen verworvenheden én opvattingen. Wie die niet deelt is ‘woke’ of anderszins van het pad af…

Was het vijfentwintig jaar geleden ‘woke’ toen ik bezwaar maakte bij een hoge ambtenaar van de gemeente Enschede omdat er in mijn bijzijn gesjoemeld werd met miljoenen zogenaamde ESF subsidies? Of was het woke toen ik tien jaar geleden botste met de Haaksbergse burgemeester Hans Gerritsen over zijn losgeslagen ambtenarenapparaat?

We leven nu in een tijdsgeest waar de maatschappij de gevolgen ondervind van structurele verandering van gedrags- en andere opvattingen binnen de overheid en veel mensen om ons heen.

Het is een utopie te denken dat wie dan ook de tijd kan veranderen.

Na Mark en Sigrid staan er mensen klaar die nog makkelijker over de problemen van het land en anderen heenstappen. Bij Justitie idem dito vrees ik. Ik ben bang dat ook daar een andere generatie het heeft overgenomen. Zich niet meer bewust van waar het ooit om begon.

Zelf heb ik in de voorbije zes maanden gemerkt hoe ver ons land, daar beperk ik mij maar toe, is afgedreven van wat we ooit dachten te zijn. Hoe gewone burgers het spreekrecht is ontnomen. Hoe de overheid intimideert, bedriegt én zelfs bedreigd.

Net als op de Veluwe is de politieke wolf terug in ons land. En deze soort is slimmer dan eerdere soorten. De afstamming verraad al hoe bedreigend deze soort is; opgefokt in Den Haag en in stand gehouden door diezelfde overheid. De soort was bijna uitgestorven, maar kreeg van enkele dwalende ministers een nieuwe kans op zich te manifesteren in het Constant Beschermde Reservaat.

Het is van allen tijde dat je die soort bestrijd. Je moet zorgen dat deze specimen beheersbaar wordt. Het betekent in mijn opvatting; weghalen bij de roedel en zorgen dat verdere voortplanting zorgvuldig door deskundigen wordt geobserveerd. Zorgen dat de soort identificeerbaar blijft en geen kans krijgt om zich ongeremd aan de schaapskudde op te dringen met alle gevaren van dien.

Henrie Kamps, journalist