‘Dit land is stuk en alleen eerlijke mensen kunnen het repareren.’

Mooier had ik het niet kunnen zeggen. Een vriend uit ‘Italië’ wees mij op de column van Marianne Zwagerman. De columniste van de Telegraaf slaat de spijker op zijn kop, maar daarmee is de toekomst van ons land nog niet gered. Het grote probleem is dat relatief een te kleine groep mensen zich realiseert dat het bestuur van ons land vrijwel volledig is gecorrumpeerd; (be)stuurloos. De anderen voelen het pas als het aan de voordeur staat…

Het kan geen toeval zijn dat ik in het afgelopen jaar bij vrijwel alle overheidsinstanties razendsnel tegen hetzelfde probleem aan liep; het CBR, de politie, het Openbaar Ministerie en ga zo maar door. Bijna iedereen binnen de overheid redeneert en regeert inmiddels vanuit de macht; liegt, bedriegt, manipuleert… want dat doen Mark, Sigrid, Alexander en Hugo ook. En de mensen daaronder ook… en nog lager ook….

Ik kan er wel een boek over schrijven. Het was begin van dit jaar de belangrijkste reden om te proberen een onafhankelijk platform op te richten waar (groepen) gedupeerden zich kunnen melden, organiseren, reageren en de krachten bundelen voor een maatschappelijk verweer. Waarbij vanuit een collectieve gedachte/kracht onze overheid onder druk wordt gezet. Dat kan met massa-aangiftes en zelfs op Europees niveau als onze rechterlijke macht de route naar écht rechtspraak niet snel terugvind.

Zeg maar een variant op BOOS, maar dan gedragen door redacteuren, juristen die hun medewerking verlenen vanuit de anonimiteit en naast hun dayjob.

Maar ik moet zeggen dat het tot nog toe voelt als een eenzame strijd. De strijd kostte mij zelfs het contact met mijn beide dochters; die ik altijd heb getracht op te voeden als rechtvaardige en sociale meiden, maar soms ligt de loyaliteit bij de zwakkere. Een week voor vaderdag en in de week dat een van mijn meiden wel of niet geslaagd is blijft het stil om mij heen. Dat is triest, maar ook een beetje het lot van mijn verzet. Dat besef ik inmiddels wel; principes zijn soms duur.

Aan de andere kant voelt het enorm verrijkend dat je zo’n hoge tol moet betalen wanneer en kunt zorgen dat onze maatschappij weer wat eerlijker wordt. Mijn strijd om de fraude binnen het CBR, waardoor mogelijk honderdduizenden jongeren uit de ‘pechgeneratie’ voor mogelijk wel 250 miljoen door de overheid zijn belazerd, de valse beeldvorming en verknipte rechtspraak in de kwestie Gerard Sanderink en Rian van Rijbroek zijn nog maar het topje van de ijsberg.

Van nabij zie ik hoe het CBR, het Openbaar Ministerie, de FIOD en de Haagse politiek inmiddels het niveau hebben bereikt van een bananenrepubliek. De FIOD die gewoon een procesverbaal pas laat tekenen als het kwaad al is geschied. Het OM die een klacht én aangifte van een zware mishandeling van een journalist bewust frustreert. Dat is niet mijn Nederland!

Mocht ik straks via CBRClaim.nl 250 miljoen binnenhalen bij het CBR (de overheid) dan gaat mijn ‘commissie’ van 2,8% (zo’n 7 miljoen euro) direct in de oorlogskas van ONRECHT.nl ….voor de reparatie van ons ‘gave’ land. Zodat de, eventuele, kinderen van mijn dochters zich later niet in een geruïneerd, corrupt land wanen!

Een ‘oorlogskas’ om de gecorrumpeerde instanties via ordentelijke rechtspraak, documentaires en publicaties te dwingen om tot normbesef te komen.

Ik geloof nog steeds dat het volk bepaald en niet Mark, Sigrid, Hugo, Alexander en andere gecorrumpeerde ‘bestuurders’ die het geluk hebben dat in een democratie gemiddeld 1 x per vier jaar de bevolking mee doet aan een momentopname en zich in de aanloop naar dat moment laat misleiden door valse beloftes. Stemmen op ‘hun’ volksvertegenwoordigers: politici met een kort geheugen, die schaamteloos liegen, bedriegen, manipuleren …… en alles daaronder meezuigen in het stuk maken van ons land.

Ons land!